Uprawnienia w Claude Code. Reguły allow, ask i deny w settings.json
Gdzie Claude Code trzyma uprawnienia, który plik wygrywa, jak pisać reguły allow, ask i deny dla poleceń, plików i stron oraz gotowy przykład settings.json.
Część przewodnikaClaude Code. Kompletny przewodnik od instalacji po własne skille i pluginy
W tym tekście
W skrócie
Uprawnienia w Claude Code zapisuje się jako reguły allow, ask i deny w plikach settings.json, a pilnuje ich sam program, nie model. Opisujemy, który plik wygrywa, jak pisać reguły dla poleceń, plików, stron i serwerów MCP, gdzie łatwo o pomyłkę i jak wygląda kompletny przykład.
Ktoś dopisuje do CLAUDE.md zdanie „nigdy nie czytaj pliku .env” i uważa sprawę za załatwioną. Inny zakłada plik .claudeignore, bo tak robił w innych narzędziach. Dokumentacja Anthropic odpowiada na oba pomysły wprost. Instrukcje w CLAUDE.md wpływają na to, co Claude próbuje zrobić, ale nie zmieniają tego, na co Claude Code pozwala, a .claudeignore nie działa wcale. Do tego służą uprawnienia w plikach ustawień. Wszystko poniżej sprawdziliśmy w dokumentacji uprawnień i ustawień, stan na 10 listopada 2026.
Tryby uprawnień dla początkujących opisaliśmy w tekście Claude Code. Co robi poza czatem. Tu idziemy głębiej, w same reguły. Cały cykl zbiera przewodnik po Claude Code.
Gdzie Claude Code trzyma uprawnienia
Uprawnienia to część ustawień, więc leżą w tych samych plikach. Sama instalacja żadnego z nich nie tworzy.
| Plik | Kogo dotyczy | Do czego |
|---|---|---|
~/.claude/settings.json | Was we wszystkich projektach | Własne reguły i preferencje |
.claude/settings.json | Każdego w projekcie, po commicie | Wspólne reguły zespołu |
.claude/settings.local.json | Was w jednym projekcie | Prywatne wyjątki, poza gitem |
| Ustawienia zarządzane | Całą organizację | Polityka bezpieczeństwa firmy |
Na Windows ~/.claude oznacza %USERPROFILE%\.claude. Jest jeszcze plik ~/.claude.json, ale tego Claude Code pisze sam dla siebie. Trzyma w nim między innymi decyzje o zaufaniu do folderów i nie trzeba go edytować.
Plik lokalny tworzy się sam, gdy na pytaniu o polecenie wybierzecie Yes, and don't ask again. Reguła trafia wtedy do .claude/settings.local.json w katalogu głównym repozytorium i działa w całym repozytorium, także w podfolderach. Zgoda na edycję pliku nie jest zapisywana, obowiązuje do końca sesji. Claude Code dopisuje też ten plik do globalnych wykluczeń gita, żeby nie trafił do commita.
Która reguła wygrywa
W obrębie reguł kolejność jest stała. Najpierw deny, potem ask, na końcu allow, a pierwsza pasująca reguła decyduje. Szczegółowość nie ma znaczenia. Szeroka reguła deny Bash(aws *) blokuje też aws s3 ls, nawet jeśli osobna reguła allow wymienia dokładnie to polecenie. Tak samo pasująca reguła ask pyta, choć węższa allow też pasuje.
Między plikami obowiązuje kolejność ustawień. Najwyżej są ustawienia zarządzane, niżej flaga --settings z wiersza poleceń, potem plik lokalny, plik projektu, a na końcu plik użytkownika. Listy reguł się nie nadpisują, tylko łączą, więc każdy plik może dorzucić swoje. Reguła deny z dowolnego poziomu blokuje allow z każdego innego. Deny w pliku użytkownika zatrzyma allow z pliku projektu i odwrotnie.
W praktyce wynika z tego jedna rzecz, która czasem dziwi. Wybraliście Yes, and don't ask again, a Claude Code dalej pyta. Najczęściej w pliku projektu albo w ustawieniach firmy jest reguła ask, a lokalna allow nie ma z nią szans.
Składnia reguł allow, ask i deny
Reguła ma postać Narzędzie albo Narzędzie(opis). Sama nazwa narzędzia obejmuje każde jego użycie.
| Reguła | Co obejmuje |
|---|---|
Bash | Wszystkie polecenia powłoki |
Bash(npm run build) | Dokładnie to jedno polecenie |
Bash(npm run *) | npm run build, npm run test i samo npm run |
Bash(git log *) | Tylko polecenia git log |
Read(./.env) | Odczyt pliku .env w bieżącym folderze |
Edit(/src/**/*.ts) | Edycję plików TypeScript w src projektu |
WebFetch(domain:example.com) | Pobieranie stron z tej domeny |
mcp__github__* | Wszystkie narzędzia serwera MCP o nazwie github |
Agent(Explore) | Subagenta Explore |
Przy poleceniach powłoki ważne jest miejsce gwiazdki. Wszystko przed pierwszą gwiazdką musi się zgadzać dosłownie. Bash(git log *) pozwala tylko na git log, a Bash(git *) na każde polecenie gita, łącznie z push. Reguła Bash(git * main) przepuści git push origin main, dlatego Claude Code ostrzega przy starcie przed gwiazdką postawioną przed podpoleceniem. Spacja przed końcową gwiazdką też ma znaczenie. Bash(ls *) nie obejmie lsof, a Bash(ls*) już tak.
Claude Code rozumie łączenie poleceń. Reguła Bash(npm test *) nie przepuści npm test && rm -rf build, bo każda część musi być dozwolona osobno. Reguła deny działa, gdy pasuje którakolwiek część. Dokumentacja zaznacza jednak, że reguła dla poleceń dopasowuje tekst polecenia, a nie sam program. Bash(rm *) zatrzyma rm -rf build/, ale nie /bin/rm -rf build/ ani bash -c 'rm -rf build/'. To nie jest granica bezpieczeństwa. Do twardej izolacji służy piaskownica, czyli /sandbox na macOS, Linuksie i w WSL 2.
Ścieżki w regułach Read i Edit działają jak w .gitignore, a ich początek ma znaczenie. // oznacza ścieżkę od korzenia dysku, ~/ od katalogu domowego, pojedynczy / od folderu, do którego należy plik ustawień, a ./ albo sama nazwa od bieżącego folderu. Łatwo się tu pomylić. Reguła Read(/secrets/**) w pliku użytkownika chroni ~/.claude/secrets, a nie folder secrets w projekcie. Na Windows ścieżki są zamieniane na zapis z ukośnikami, więc C:\Users\alice to /c/Users/alice.
Przykładowy settings.json z uprawnieniami
Tak może wyglądać wspólny plik .claude/settings.json w projekcie aplikacji w Node.js.
{
"permissions": {
"defaultMode": "acceptEdits",
"allow": [
"Bash(npm run *)",
"Bash(git diff *)",
"Bash(git commit *)",
"WebFetch(domain:code.claude.com)"
],
"ask": [
"Bash(git push *)"
],
"deny": [
"Read(./.env)",
"Read(./secrets/**)",
"Bash(rm *)"
],
"additionalDirectories": ["../docs"]
}
}Claude edytuje pliki i uruchamia skrypty npm bez pytania, przed każdym push pyta, a pliku .env i folderu secrets nie czyta. Reguły allow i dodatkowe foldery z pliku projektu zaczynają działać dopiero po akceptacji okna zaufania do folderu, które je wypisuje. Reguły ask i deny działają od razu, bo tylko ograniczają. Wszystkie reguły zobaczycie i zmienicie w sesji poleceniem /permissions, które pokazuje też, z którego pliku pochodzi każda z nich.
Tryby uprawnień jako ściąga
Tryb ustawia punkt wyjścia, a reguły go doprecyzowują. Domyślny tryb zapisuje się w kluczu permissions.defaultMode.
| Tryb | Co działa bez pytania |
|---|---|
default, czyli Manual | Tylko odczyt |
acceptEdits | Odczyt, edycja plików i proste polecenia jak mkdir, mv, cp |
plan | Odczyt i badanie projektu, bez edycji |
auto | Wszystko, ale każdy krok ocenia osobny model |
dontAsk | Tylko to, na co pozwalają reguły allow, reszta jest odrzucana |
bypassPermissions | Wszystko, tylko w kontenerze albo maszynie wirtualnej |
Reguły deny działają w każdym trybie, także w bypassPermissions. Reguły allow w bypassPermissions nie mają znaczenia, bo i tak wszystko przechodzi. Tryby auto i bypassPermissions wpisane jako domyślne do .claude/settings.json albo .claude/settings.local.json nie zadziałają. Ustawia się je w pliku użytkownika albo flagą przy starcie. Firma może je całkiem wyłączyć kluczami permissions.disableAutoMode i permissions.disableBypassPermissionsMode z wartością "disable" w ustawieniach zarządzanych.
Jak włączyć Claude Code i przejść pierwszy dzień, piszemy w tekście o pierwszym uruchomieniu. Hooki, które sprawdzają polecenia własnym skryptem, opisujemy w tekście o hookach w Claude Code, a komendę /permissions i inne wbudowane w tekście o komendach slash.
Zacznijcie od kilku reguł deny dla plików z hasłami i reguły ask dla push, a allow dopisujcie dopiero wtedy, gdy to samo pytanie wraca codziennie. Jeśli chcecie sprawdzić, gdzie AI może bezpiecznie przejąć część pracy w Waszej firmie, zapraszamy na darmowy audyt AI.
Co chcecie zmienić w swojej firmie?
Zostawcie numer. Porozmawiamy o Waszym procesie i sprawdzimy, czy możemy pomóc. Pierwsza rozmowa jest bezpłatna.
Usługa, o której jest ten tekst
Automatyzacja i AI / OCRAutomatyzacja przepisywania dokumentów, OCR i reguły sprawdzania, a dane zostają u Was.